تبلیغات
وبلاگ رسمی عادل دستیار - زندگی نامه ناصر عبدللهی
 
وبلاگ رسمی عادل دستیار
وبلاگ رسمی عادل دستیار (وبلاگ بندرعباسی)
صفحه نخست            تماس با مدیر            پست الکترونیک           RSS            ATOM
درباره وبلاگ


آهنگسازی ، تنظیم ، میکس و مسترینگ پل ارتباطی
instagram:adeldastyar
telegram channel:adeldastyar

مدیر وبلاگ : عادل دستیار
مطالب اخیر
آرشیو وبلاگ
نویسندگان
نظرسنجی
شما به چه چیزهایی در سایت بیشتر اهمیت میدیید؟








برچسبها

این پدر و مادر پنج پسر و یك دختر داشتند كه ناصر یكی از پسران شان بود.

«محمد طبیب»، «نادر» ، «ناصر»، «علیرضا» و «عقیل» و دختری به نام «نسرین».

عشق به موسیقی ناصر با یك «ملودیكا» آغاز شد. او عاشق موسیقی بود.

ناصر در سن 18 سالگی  ازدواج كرد كه ثمره ی این پیوند سه فرزند است به نام های «نوید» 17 ساله، «نازنین» 14 ، «نامی» 12 ساله و دختر خردسالی به نام " نینا " .

«نازنین» مانند پدر موسیقی را خیلی دوست دارد و حتی در بعضی از كنسرت ها به همراه پدر به اجرای برنامه می پرداخت و به عنوان گروه كر در كنار پدر هنرمندش بود.

ناصر وقتی به تهران آمد، تلاش كرد جایی را تهیه كند تا خانواده اش را نیز به پایتخت منتقل كند. او عاقبت موفق شد با اجاره ی خانه ای خانواده اش را به تهران بیاورد. فعالیت های گسترده ی او در موسیقی با اجرای كنسرت های داخلی آغاز شد.

كنسرت های اوهمواره با استقبال مواجه می شد.

زندگی

او در محله مسجد بلال شهر بندرعباس به دنیا آمد. پدرش کارگر بازنشسته شرکت ملی بود. ناصر فرزند سوم خانواده بود. از 13 سالگی به موسیقی علاقمند شد. فعالیت‌های هنری خود را از سال‌های نوجوانی در صدا و سیما و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی استان هرمزگان آغاز كرد.

وی کار حرفه‌ای را به طور جدی از سال 137۴ خورشیدی آغاز کرد. در سال 1375 همراه با همسرش به تهران آمد. محمدعلی بهمنی شاعر هرمزگانی و دوست نزدیکش، وی را به انتشارات دارینوش معرفی کرد. پس از آن آلبوم‌های ناصر را این انتشارات ضبط و منتشر کرد.

عبدالهی در سوم آذرماه 1385 در بندرعباس به دلایل نامشخصی بیهوش و به کما رفت و پس از گذراندن 27 روز در کما در بیمارستان هاشمی‌نژاد تهران درگذشت.

از او چهار فرزند به نام‌های نوید، نازنین، نامی و نینا به جا مانده‌است.

بررسی آثار

عبدالهی در ترانه‌های خود از کسی تقلید نمی‌کرد و صدایی منحصر به فرد داشت. بیشتر اشعار ترانه‌های او از سروده‌های محمدعلی بهمنی بود. در کار موسیقی به گفته خود وی تحت تأثیر سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود. طوری که در سال‌های آغازین کار هنری ترانه‌های منصفی را بازخوانی می‌کرد.

عبدالهی همچنین با موسیقی غربی و ایرانی آشنا بود و به آثار محمدرضا شجریان و علیرضا افتخاری علاقه بسیاری داشت.

ناصریا

پس از ارائه ترانه ناصریا منتقدان عبدالهی گفتند که این كاری اسپانیولی است و از ملودی‌های جیپسی کینگ برگرفته شده‌است، اما وی معتقد بود که چنین نیست، و این كار ریتم عربی دارد، ریتمی كه بارها با سازهای دیگری نظیر عود،‌ دهل،‌ و دف نواخته شده‌بود. اما تاكنون هرگز با گیتار نواخته نشده‌بود، اما عبدالهی این كار را انجام داد.

ملودی ترانه‌ی ناصریا سال 1376 ساخته شد. شعر این آهنگ به گویش بندری است و به گفته عبدالهی هدف از ساخت آن اعتراض ضد ظلم در جهان و نیز همدردی با ستمدیدگان جهان بوده‌است. بر اساس متن شعر ناصریا اگر كسی به اسم ناصر بودن قصد یاری مظلومی را داشته‌باشد پس از تحمل سختی بسیار و دشواری‌های این راه در پایان پیروز خواهد شد.

آن اتفاق تلخ

دوم آذرماه 1385 ناصر عبداللهی در بندرعباس ناگهان به حالت كما رفت. معاینات نشان داد كه جفت كلیه هایش را از دست داده ! بعد از دو هفته او را به بیمارستان هاشمی نژاد تهران منتقل كردند تا با امكانات بیشتر او را به زندگی باز گردانند.

حرف و حدیث ها زیاد شد، متأسفانه بعضی ها كه استعداد فراوانی در شایعه سازی دارند، حاشیه های جورواجوری برای او درست كردند. اما ناصر در همان حال بر بستر بیماری با مرگ مبارزه می كرد. عاقبت او نتوانست در این مبارزه پیروز شود و صبح چهارشنبه 29 آذرماه 85 دیوان زندگی اش بسته شد.

حالا دیگر كسانی كه از حضور او و موفقیت های او ناراحت بودند، می توانند راحت باشند چرا كه ناصر عبداللهی : «... پشت پا به رسم دنیا زد و رفت...» در آثار عبداللهی كارهای خوب زیادی را می توان شنید.



آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :